Το Κυπριακό ως γεωπολιτικό ζήτημα

Του Μάριου Ορφανού

Το “Κυπριακό Πρόβλημα” αποτελεί ένα περιφερειακό γεωπολιτικό ζήτημα, ενταγμένο στο ευρύτερο γεωστρατηγικό σύμπλεγμα της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Οι αρχές του ανάγονται στο Αγγλοσαξονικό ενδιαφέρον για την διατήρηση του ελέγχου της Μεσογείου, όπως αυτό είχε διατυπωθεί από τους δύο σημαντικότατους γεωπολιτικούς Sir Halford Mackinder και Nicholas Spykman. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο ως ένα διεθνές γεωστρατηγικό ζήτημα, στο οποίο εμπλέκονται άμεσα και καθοριστικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ και Βρετανίας, του Ισραήλ και της Τουρκίας. Το κυπριακό δεν αποτελεί δηλαδή ένα πρόβλημα διακοινοτικής διαφοράς όπως οι Τούρκοι διατυμπανίζουν προς πάσα κατεύθυνση!

Ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας αλλά και διαμορφωτής της σύγχρονης Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής δρ. Αχμέτ Νταβούτογλου αναφέρει για την Κύπρο στο γνωστό βιβλίο του “Στρατηγικό Βάθος” ότι “…Την Κύπρο δεν μπορεί να την αγνοήσει καμία περιφερειακή ή διεθνής δύναμη που διαμορφώνει στρατηγικούς σχεδιασμούς στη Μέση ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο ... Η Τουρκία απέκτησε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα τη δεκαετία του ’70 επί της Κυπριακής παραμέτρου, το οποίο και πρέπει να αξιοποιήσει όχι ως στοιχείο μιας αμυντικής πολιτικής … αλλά ως ένα θεμελιώδες στήριγμα μιας, διπλωματικής φύσεως, επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής”.

Και προσθέτει επ’ αυτού: “…ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας Τούρκος μουσουλμάνος στην Κύπρο, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη απέναντι σε ένα τέτοιο νησί, που βρίσκεται μέσα στην καρδιά του ίδιου του ζωτικού της χώρου”!

Τα πιο πάνω δεν αφήνουν βέβαια περιθώρια παρερμηνειών σχετικά με τις διαχρονικές βλέψεις της Τουρκίας για την Κύπρο, ούτε για το ποια είναι η στρατηγική βλέψη του κ. Ταλάτ και του όποιου Ταλάτ ο οποίος πάντοτε θα καθοδηγείται απόλυτα από την Άγκυρα. Είναι τουλάχιστον αφελές για την πλευρά μας να ελπίζει σε διευθέτηση συνομιλώντας με την τουρκοκυπριακή κοινότητα ωσάν να είμαστε απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων…

Πέρα όμως από τα όποια συμφέροντα των Αγγλοαμερικανών και την επεκτατική φύση της Τουρκικής πολιτικής, ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει άμεσα το εθνικό μας θέμα και που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στα τραγικά γεγονότα του 1974, είναι το γειτονικό μας κράτος του Ισραήλ. Το Ισραήλ λοιπόν τείνει έως σήμερα να θεωρεί εγγύηση για την στρατηγική του ασφάλεια τον Αγγλοαμερικανικό στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου μέσω των Βρετανικών βάσεων, έλεγχος ο οποίος δεν μπορεί να επιτρέψει μια φιλοαραβική Κύπρο. Ο κατακερματισμός της Κύπρου σε Ελληνικό, Τουρκικό και Βρετανικό τμήμα, εξυπηρετεί αυτήν ακριβώς τη στρατηγική αντίληψη του Ισραήλ, η εθνική ασφάλεια του οποίου αποτελεί διαχρονικά το πρώτιστο μέλημα και την ύψιστη προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ!

Ευτυχώς ή δυστυχώς η Κύπρος κατέχει μια μοναδική θέση να επηρεάζει ευθέως τις στρατηγικές συνδέσεις μεταξύ Ασίας – Αφρικής – Ευρώπης, με την ανατολική απόληξη της να βρίσκεται στραμμένη σαν βέλος προς τη Μέση Ανατολή, ενώ με τη Δυτική ράχη της αποτελεί τον θεμέλιο λίθο των στρατηγικών ισορροπιών που υπάρχουν στην Ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και τη Βόρεια Αφρική. Αν δεν κατανοήσουμε λοιπόν έγκαιρα τους κανόνες του παιχνιδιού στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, τότε θα καταλήξουμε σύντομα στα “κεκτημένα” άλλων, πιο ικανών παιχτών.

Περιθώρια διπλωματικών κινήσεων υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντοτε πολλά. Τίποτε δεν είναι σταθερό ούτε δεδομένο στις διεθνείς σχέσεις όπου δεν υπάρχουν φιλίες και συναισθηματισμοί. Δεν υπάρχουν, όπως ο Ε. Βενιζέλος διατύπωσε, διαρκείς φίλοι και διαρκείς εχθροί. Υπάρχουν όμως διαρκή συμφέροντα. Η δέσμευση της δικής μας πλευράς στη δικοινοτική ομοσπονδία από τον αείμνηστο εθνάρχη Μακάριο το 1977 και η ενυπόγραφη τότε δέσμευση της Τουρκικής πλευράς, ήταν αυτό που ουσιαστικά χαρακτήρισε παράνομη την τουρκική εισβολή και το επακόλουθο ψευδοκράτος της Τουρκίας στην Κύπρο.

Δεν χωράει καμία αμφιβολία για αυτό. Χωρίς λοιπόν να αποποιηθούμε την επικεφαλίδα της Διζωνικής Δικοινοτικής ομοσπονδίας, μπορούμε να επιδιώξουμε, και ίσως με τους σωστούς χειρισμούς να εξασφαλίσουμε μια διευθέτηση στο εθνικό μας θέμα ασύγκριτα καλύτερη από αυτήν που περιεργάζονται για εμάς οι Αγγλοαμερικανοί. Ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος είχε προτείνει συγκεκριμένα σημεία κλειδιά προς μια τέτοια διευθέτηση τα οποία δυστυχώς δεν έτυχαν της δέουσας σημασίας από την σημερινή πολιτική ηγεσία του τόπου…

*Αντιπρόεδρος Ε.Ε ΝΕΔΗΚ Λεμεσού

Η απειλή ''Φαινόμενο''

Της Μαριάννας Χριστοδούλου

Αν η θερμοκρασία της Γης αυξηθεί περισσότερο απο 2°C σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, η αλλαγή του κλίματος πιθανόν να καταστεί μη ανατρέψιμη και να επιφέρει ανυπολίγιστες μακροπρόθεσμες συνέπειες. Περιοχές της Γης με χαμηλό υψόμετρο θα μπορούσαν να εξαφανιστούν κάτω απο την στάθμη της θάλασσας. Η έλλειψη τροφίμων, νερού, ενέργειας αλλά και τα ακραία καιρικά φαινόμενα τα οποία επέρχονται με τις οικονομικές και υλικές καταστροφές, θα μπορούσαν να λυγίσουν τις οικονομίες των κρατών.

Γιατί αλλάζει το κλίμα; Η Γη δέχεται ηλιακή ακτινοβολία στο όριο της ατμόσφαιρας. Ένα μέρος αυτής απορροφάται από το σύστημα Γης-ατμόσφαιρας με τη βοήθεια υδρατμών και του διοξείδιου του άνθρακα μεταξύ άλλων αερίων του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ το υπόλοιπο διαφεύγει στο διάστημα. Η φυσική αυτή διαδικασία που λέγεται «φαινόμενο του θερμοκηπίου», διατηρεί τη θερμοκρασία της Γης σε επίπεδο που υποστιρίζει τη ζωή. Όλα τα αέρια συστατικά της ατμόσφαιρας που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, αναφέρονται συνολικά με τον όρο «αέρια του θερμοκηπίου». Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι φυσικό, ωστόσο ενισχύεται από την ανθρώπινη δραστηριότητα, η οποία συμβάλλει στην αύξηση της συγκέντρωσης αυτών των βλαβερών προς την ατμόσφαιρα αερίων. Τα τελευταία χρόνια, καταγράφεται μία αύξηση στη συγκέντρωση αρκετών αερίων του θερμοκηπίου, ενώ ειδικότερα στην περίπτωση του διοξειδίου του άνθρακα, η αύξηση αυτή ήταν 31% την περίοδο 1950-1998. Η καύση ορυκτών καυσίμων, η αποδάσωση και το μεθάνιο που εκλύεται στους χώρους υγειονομικής ταφής απορριμάτων είναι οι βασικοί υπεύθυνο της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Σύμφωνα με διεθνή επιτροπή επιστημόνων που συγκάλεσε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) εαν δεν λάβουμε μέτρα, η μέση θερμοκρασία της Γής πιθανόν να αυξηθεί 1,8-4,0°C κατά τη διάρκεια του αιώνα μας. Έχει ήδη ξεκινήσει ο αγώνας μέσο διεθνών συμβάσεων, επιβολή νομοθεσιών και οργανομένων περιβαλλοντικών κινημάτων για να μην φθάσουμε σε αύξηση 2°C –η ποία θεωρείται ότι αποτελεί σημείο καμπής. Κατά πάσα πιθανότητα ο αγώνας να χαθεί, αν δεν σταθεροποιηθούν οι παγκόσμιες εκπομπές των αερίων αυτών το αργότερο μέχρι το 2020 περίπου, έτσι ώστε να μειωθούν μέχρι το 2050 στο ήμισυ περίπου του επιπέδου στο οποίο βρίσκονταν το 1990.

Τι μπορεί να κάνει ο καθένας απο εμάς για να συνεισφέρει στο πρόβλημα αυτό;
Σβήνετε τα φώτα σε δωμάτια και διαδρόμους όπου δεν χρειάζονται χρησιμοποιώντας παράλληλα λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας.
Κλείνετε τη βρύση όταν πλένετε τα δόντια σας και προτιμήστε το ντούς απο το μπάνιο. Μην αφήνετε τις συσκευές σε κατάσταση αναμονής (Standby).
Σκεφθείτε προτού χρησιμοποιήσετε ηλεκτρικές συσκευές: χρησιμοποιήσετε το πλυντήριο ρούχων ή το πλυντήριο πίατων όταν είναι γεμάτα.

Ξεχωρίστε τα ανακυκλώσιμα απορρίμματα. Κάντε ποδήλατο, περπατήστε μετακινηθείτε με αυτοκίνητο από κοινού με άλλους και χρησιμοποιήστε τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Μικρές αλλαγές, μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικό αποτέλεσμα.

* Υπεύθυνη Εκδηλώσεων Ε.Ε ΝΕΔΗΚ Λεμεσού

Φρένο στη οικονομική στήριξη των κατεχόμενων μέσων των καζίνων

Του Δάκη Μαυρουδή

Το θλιβερό φαινόμενο της μετάβασης Ελληνοκύπριων στις κατεχόμενες περιοχές, για να επισκεφθούν τα καζίνο των Τούρκων, ολοένα και αυξάνεται με απρόβλεπτες μελλοντικές συνέπειες για την Κυπριακή Δημοκρατία.

Τα εγκλήματα των τούρκων φαίνεται δεν επηρεάζουν το πάθος για το πράσινο τζόγο. Αντιθέτως, η ''ενωτική'' δύναμη για το εύκολο χρήμα έχει επηρεάσει την μνήμη πολλών συμπατριωτών μας που έχουν ξεχάσει την παράνομη και βάρβαρη εισβολή, την συνεχιζόμενη κατοχή για 36 χρόνια, τους 6.000 ελληνοκύπριους νεκρούς, τους 200.000 πρόσφυγες, τους 1.619 αγνοούμενους, τους ηρωομάρτυρες Ισαάκ και Σολωμού και άλλα πολλά εγκλήματα κατά της Κύπρου και του λαού της.

Αυτή την στιγμή λειτουργούν 26 καζίνο στα κατεχόμενα και εργοδοτούνται 2098 υπαλλήλοι, μεταξύ τους και Ελληνοκύπριοι. Οι πελάτες των καζίνο στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι Ελληνοκύπριοι, και ακολουθούν Τούρκοι, Τουρκοκύπριοι, Ισραηλινοί, Άγγλοι και Γερμανοί. Με βάση τις μέχρι στιγμής έρευνες προκύπτει ότι ετησίως πραγματοποιούνται περίπου 350-400 χιλιάδες επισκέψεις Ε/κ στα κατεχόμενα με κύριο σκοπό τη ''ψυχαγωγία'' στα καζίνο.

Όλο και περισσότερα στοιχεία για ακόμη μεγαλύτερα ποσά, τα οποία αφήνουν Ελληνοκύπριοι στα καζίνα των κατεχομένων, έρχονται στο φως της δημοσιότητας ενισχύοντας οικονομικά με εκατομμύρια ευρώ τον ίδιο τον κατακτητή μας. Οι Ελληνοκύπριοι πόνταραν πέραν των 3.7 εκατομμυρίων ευρώ στα καζίνο μεσώ πιστωτικών καρτών σύμφωνα με στοιχεία του χρηματοοικονομικού οργανισμού JCC για το 2009. Tα συνολικά ποσά που παίζονται είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερα και τρομάζουν, αφού υπάρχουν θαμώνες που πληρώνουν καθημερινά με επιταγές και μετρητά τα οποία μεταφέρουν μαζί τους.

Η συμπεριφορά των Ε/κ είναι καταδικαστέα και απαράδεκτη, αφού ουσιαστικά συνδράμουν στην οικονομική στήριξη του Αττίλα. Με τα σημερινά πλέον δεδομένα η δημιουργία καζίνο στις ελεύθερες περιοχές είναι κάτι περισσότερο από επιβεβλημένη. Πρώτον, όλοι αυτοί που καθημερινά περνούν τα οδοφράγματα για να πάνε στα καζίνο θα μπορούσαν να ψυχαγωγηθούν στις ελεύθερες περιοχές και παράλληλα τα εκατομμύρια που ποντάρουν θα παρέμεναν στη Κυπριακή οικονομία και όχι στα ταμεία του παράνομου καθεστώτος. Δεύτερον, η δημιουργία καζίνο θα αυξήσει το τουριστικό ρεύμα και με ένα σωστό στρατηγικό σχέδιο θα καταστήσει την Κύπρο ακόμη πιο ανταγωνιστική στη προσέλευση τουριστών έναντι άλλων γειτονικών μας χωρών.

Δεν μπορεί άλλο η Κυβέρνηση να κάθεται με σταυρωμένα χέρια και να εμμένει στην άρνησή της στο θέμα δημιουργίας καζίνου. Όλοι σχεδόν οι κοινωνικοί φορείς τάσσονται έντονα υπέρ της δημιουργίας καζίνου στην Κύπρο (ξενοδόχοι, καταστηματάρχες επιχειρηματίες). Δεν νοείται η Κύπρος να ειναι προορισμός χιλιάδων τουριστών και να μη διαθέτει έστω ένα καζίνο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι περισσότεροι τουρίστες που επιθυμούν να ψυχαγωγηθούν παίζοντας σε καζίνο, να διοχετεύονται είτε στις γειτονικές μας χώρες είτε, αν επιλέξουν την Κύπρο, να μεταβαίνουν στα κατεχόμενα. Το κράτος δεν μπορεί να μποϊκοτάρει το μονοπώλιο των τούρκων στο συγκεκριμένο θέμα, επομένως, η μοναδική διέξοδος είναι η δημιουργία καζίνο στις ελεύθερες περιοχές. Το κέρδος σίγουρα θα είναι πολλαπλό, τόσο στο τουριστικό και οικονομικό τομέα όσο και στο τερματισμό της μαζικής μετάβασης των Ε/κ στα κατεχόμενα.

Με την αρνητική θέση της Κυβέρνηση στη δημιουργία καζίνου συμφωνεί μόνο το ΑΚΕΛ, ενώ από την άλλη το σύνολο σχεδόν των πολιτικών κομμάτων συμφωνούν στη δημιουργία υπό προϋπόθεσεις σε σχέση με το νομικό καθεστώς που θα διέπει τη λειτουργία των καζίνων. Πώς μπορεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το ΑΚΕΛ να παραβλέπουν τις πραγματικότητες της κυπριακής κοινωνίας, για δημιουργία νόμιμου καζίνο από την στιγμή που η Κύπρος, επί δικής τους Κυβέρνησης, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο καζίνο; Κάθε γειτονία έχει το ''δικό'' της Online Casino χωρίς μάλιστα κανένα οικονομικό όφελος για το κράτος. Ας αντιληφθούν επιτέλους ότι η στάση τους επί του θέματος έχει αρνητικές συνέπειες για τον τόπο και ας βγουν από τις κομματικές τους ιδεολογίες και αντιλήψεις αντικρίζοντας πιο θετικά το όλο ζήτημα.


* Πρόεδρος ΝΕ.ΔΗ.Κ Λεμεσού

Δημοσιεύθηκε 23 Αυγούστου 2010 <<ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ>>

Της Λευτεριάς μανάδες

Του Χρίστου Σενέκη

Την περασμένη εβδομάδα, η αιμοστάζουσα μαρτυρική γη της Κύπρου δέχθηκε στα σπλάχνα της, ακόμα, τρία παλικάρια, που το 1974 πότισαν με το αίμα τους το μύλο της Λευτεριάς: Τον Αδάμο Αδάμου Παναγή από την Ξυλοτύμπου, τον Χριστάκη Αντωνά από τη Λάρνακα και τον Ελευθέριο Γεωργίου από την Αραδίππου.


Για όλους εμάς, τους ελάχιστους «τρίτους», οι κηδείες των ιερών λειψάνων των παλικαριών, που έπεσαν κατά την εισβολή των βαρβάρων της Ανατολίας, είναι οι τελετές της επίσημης κατάταξής τους στο Πάνθεον των Αθανάτων. Για τις οικογένειες των πεσόντων, όμως, διαισθάνομαι ότι είναι η κορύφωση του πολυετούς μαρτυρίου τους. Είναι το υψηλότερο σημείο του Γολγοθά που ανεβαίνουν για 36 χρόνια. Ενός Γολγοθάς, χωρίς ... Ανάσταση.


Αν ζούσε, σήμερα, ο «ποιητής του στίχου και στιχουργός της ποίησης» (κατά τον Δημήτρη Ιατρόπουλο) Πυθαγόρας Παπασταματίου, με το ίδιο δέος («ξαφνιάσματα της φύσης») θα περιέγραφε στους στίχους του τις ελληνοκύπριες μάνες, συζύγους, αρραβωνιαστικιές και κόρες, όπως τις «Ηπειρώτισσες» του ‘40. Θα αναρωτιόταν, ξανά, με το κεφάλι στραμμένο στον ουρανό και τα χέρια υψωμένα: «Θεέ μου τί τις πότισες και δεν αγκομαχάνε;».
Εμείς, που στέκουμε δίπλα σας, βουβοί και ανήμποροι να μετρηθούμε μαζί σας, γνωρίζουμε, πλέον, ότι «εσείς θα είστε, σίγουρα, της Λευτεριάς μανάδες»...

*Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ